تبليغاتX
اندرمیان
 

تولت تولت تولتت مبارک

توالت ایرونی توی توالتا تک

بیا شمعارو شوت کن که چند سال زنده باشی

برو لامپو خاموش کن که یک بیننده باشی

!

صد سال سیاه به این سالها...

یادمه سال قبلم تولدش بود. خیلی عجیبه!

سنگ قبری ننوشتم که بپرس. دیگه پول نداریم سنگ قبر بخریم باشه سال دیگه.

تولد پژمانم با شعر زیر در وبلاگ جشن میگیریم، این شما و این هم ما:


بسی درس خواندی در این سال پیش                در آورده ای موی سیبیل و ریش

ز کنکور گشته ست حالت خراب                     تو هر شب قبولی بدیدی به خواب

به هر لحظه داری یکی امتحان                     شکاندم دراین لحظه یک استکان!*

چنین گفت فردوسی پاکزاد                             که هرکس نخواند شود بی سواد

شدی لاغر از بهر علم و سواد                             سرت هیچ، معدت ولی پر ز باد

تو کنکور دادی و من امتحان                           سخنها از این پس خودت کن بیان

کمی حرف گفتی در اندرمیان                                    ز درس زیادت نداری زمان

ز خویش و پسر گفته ای ماجرا                                 نکردی ادب آخر این بچه را

ز بینی ممد چه ها گفته ای                     خودت چی که رو بینی ات خفته ای!؟

بیفکندی از من دماغی دراز                           گمان برده ای بینی ات هست ناز

دماغت ز من شد بسی گنده تر                         ز عرضش، ولی طول من بیشتر

دماغت شده مثل خرطوم فی                         ل ولی کرده برخورد با پشت بیل*

تو یک بار کردی کچل کلهَ را                                   دگر شد تو را نام خلوت سرا

پس از آن برویید مویی دگر                                       تو را باز هر دم بخوانند، گر

مرا برده ای مدتی در کما                                      دهان همه پاره شد از دعا*

بناهای آباد گردد خراب                                             ز باران و از تابش آفتاب*

بیفکندی از سنگ، قبری چه سخت                      که از آب باران نوشتش برفت

گرفتی ز من عکس واید از جلو                              شده مضحکه بین فامیل تو
چه کارم تو داری ولم کن پسر                        چه خواهی تو از جان مردم دگر؟

ز کار همه کرده ای انتقاد                                       زنی سکته آخر ز نقد زیاد

گذشت این یکی سال اما هنوز                       بُدی زنده چون ومپایر* توی روز

نمیری از این پس که پُرخنده ای

سخنها ز ممد شنیدنده ای


-----------------------------------------------------------------------------------------------------

  1.  بیت جایگزین: دماغت چو پوز جکی چان بود / که از هر جهت زیر دندان بود
  2.  روایتی که در مصراع دوم به چشم میخورد تنها برای ایجاد فضای دراماتیک میباشد و ساخته ی ذهن شاعر است
  3.  پاره، شکل دفرمه ی پُر است که به سبب ایجاد وزن بدین شکل در آمده
  4. در این بیت شاعر یکی از ابیات فردوسی را ضمانت نموده
  5. موجودی افسانه ای که از خون انسان تغذیه می کند، خون آشام


وزن از فردوسی

تلمیح به اشعار فردوسی

شابک 231-425-52-585-52 ISBN

 
منبع: منظومه ی اندرمیانه سلام!
+ نوشته شده در  یکشنبه نهم تیر 1387ساعت 21:33  توسط ممد  | 

 
 

کنون شعر پژمان و ممد شنو :


ای برادر دست در بینی مساز                                      با کثافاتش گل چینی مساز
در خیابان موی خود بالا مده                                           پیش دخترها ازین کارا بده
کله ی خود را فشن گر می‌کنی                               پیش چشم ما پِهِن در می‌کنی
یاد کن از آن دلاور مردمان                                          موی آنها بین و موی این زمان
آن کچل مردان راه حق ببین                                      داده‌اند از دست مو در راه دین
آن پریشان زلف "آوینی" کجا؟                                  دست‌هایت رفته در بینی کجا؟

موی را آغشته بر بینی مکن                                     ج.یش در میراث "آوینی" مکن!
ای برادر هی تو تنازی مکن                                             با کمند ابروان بازی مکن
ای برادر خوشگلی نازی چه خوب                                مشت بر دندان آمریکا بکوب!
پس چرا ظاهر نمایی می کنی؟                             تف به میراث "رجایی" می کنی!
ای برادر این لباس تنگ چیست؟                           پس چرا مثل لباس جنگ نیست؟!
پوششت بس پاره است و ژنده است                     فکر این را کن که رهبر زنده است
ای برادر ریش تو پس کو؟ کجاست؟                     افتخار خویش تو پس کو؟ کجاست؟
گر تو از رنگی به رنگی میشوی                                 چون توالت ها فرنگی میشوی

ای برادر گر تو خِفَّت می کنی

ج.یش در میراث "همّت" می کنی!

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم خرداد 1387ساعت 13:12  توسط من و اون  | 

هر پست تو هست پستي درخشان / با هر كلامت نطقي بپخشان!
من راي ميدم با كل جانم / نه، نيست حسش، آن روز خانه‌م
آن دوستاني كه رشوه گيرند / اي آخ الهي فردا بميرند!
آن محفل سبز قرمز بود دي / "صد دانه يابو" راي تو به كي؟!...
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت 0:35  توسط پژمان تك‌دهقان 

صد دانه یابو دسته به دسته / با ریش و پشم و دکمه ی بسته
هر ابلهی هست دزد و طمعکار / از پول مردم باشد طلبکار
با وضع مردم کاری ندارند / در محفلی سبز قانون گذارند
هم رای مردم! هم رشوه گیرند / هر چه بگویی از رو نمیرند

پانویسنده: سیاسیه که هست خوب دلم خواست!
دست و پای نویسنده: حالا بازم برو رای بده (!)
دست و پا و سر و آرنج و لگن در کار است تا تو هر غلطی دلت خواست بکنی: آخه من کی گفتم بونه! به خدا گفتم "کنکور شده بهونه" الآنم تو گوشیمه شماره بدین بفرستم.
پا نوشت (مثل آدم): ما که نفهمیدیم این اعلامیه فوته یا تبلیغه. چیه. حالا یه چیزی مگه کرروبی مرد نبود!!!؟
حالا این پشت دارزاده بغل وبلاگ ما چیکار میکنه؟ یه وقت اشتباهی به این اندری رای ندین! (اندری همون دماغست بالای وبلاگ)
پا نوشت 2: این اولین پستیه که پانوشتش بیشتر از خودشه.
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386ساعت 23:43  توسط ممد  | 

يك چند صباحي ز هوا برف ميامد آن چند زمان برف به هر طرْف ميامد

يك چند زماني كارت و محمود نبودند جاشان به مجالس ز هوا حرف ميامد

از برف تمام مردمان شاد بگشتند هر مرد و زن و كودكي و پيري به دشتند!

اما اگر اينجاست وطن، غير طبيعيست خوشحال شوند مردم و بدحال نگشتند!

آني كه بگفتيم و بگفتند بشد زود خوشحالي مردم به دو ثانيه بشد دود

گازي كه به سابق فوران ميزد و ميسوخت سرماي كثافت (!) به آن نيز زده بود

گاز افت بشد، كوفت بشد برف و زمستان تازه فهميدم چي كشيدن دنياي باستان!

اين مملكت بلبل و گل دشت كوير است وقتي كه ز قحطي بشود شهر، دهستان

چون شهر شود ده دگر آن ده فنا است اين مملكت بلبل و گل سخت غنا است!

گوييم به سرما كه نيايد، به اينگون: هوي! تو! نميداني كه اين موطننا (وطن=موطن+نا) است؟!

از باد دگر ترس نداريم، بجويد ما گاز نداريم! دگر باد چه گويد؟

ما با دل و جان كوفته ايم بر دل طوفان خوب است اگر سقف چكد! فرش بشويد!

گفتند: دگر مشكل كم گازي بشد حل گفتيم: نشستيم بياد مشكل ديگل!

[...]۱ خورديم از آن گفته چرا جدي گرفتيد؟ اه! چند صباحيست كه اين برق زند شَل!

ديديد جهان؟ آمريكا؟ بوش؟ كاندوليزا راست؟! ديديد خدا هم به طرفداري ما خاست؟

اين برف و هوا و قطع گاز بود نشانه مي‌گفت: انرژي هسته اي حق همه ماست!

پانويس:

۱- شما تصور كنيد سمبوسه!

+ نوشته شده در  شنبه ششم بهمن 1386ساعت 0:7  توسط پژمان تك‌دهقان  | 

گفتند كه در هيئت ما عشق هويداست گفتند ره عاشق مجنون همينجاست

گفتند حسين رفت بيا سوگ بگيريم گفتند به نجوا: ناهار قيمه مسماست!

پا نوشت ۱: نويسنده اين پست با نويسنده پست قبلي متفاوت است و موضوع پستها از قضاي روزگار يكي است... اين است تقدير الهي!!!

پا نوشت ۲: پا نوشتي كه با دست نوشته شود ميشود دست نوشت؟!

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت 22:48  توسط پژمان تك‌دهقان  | 

قیمه قیمه شدن!؟
عاشورا یادت میاد؟ / قیمه با گوشت زیاد؟
وای حسین کشته شد / این قیمه ها پخته شد؟
سرارو به نیزه میزنن / قیمه ها رو هم میزنن؟
آتیش زدن به خیمه ها / آب میریزن تو قیمه ها؟
دست بریده و سر / کی غذا میگیره زودتر؟
حنجر نیزه خورده / برنجارو رو کی برده؟
خنجر و بالا برده / دمبه هارو کی خورده؟
تو کربلا تشنه ان / همسایه ها گشنه ان؟
شمر و یزید دوباره / اون هیئته چی داره؟
لبای پاره پاره / قیمه پلو دوباره؟
مردم و سر بریدن / قرمه سبزی نمیدن؟
حُسین حُسین یا حُسن / باقالی پلو با محسن؟
یه لشکر پیاده / قیمه صفش زیاده؟
دستش ز تن شد جدا / غذا نمیده گدا؟
تیغ و به گردن کشید / غذا کمه؟ ببخشید؟
پاشو برید از وسط / ته دیگ داریم ما فقط؟
رخت عزا برپا شد / چی شد غذا؟ پیدا شد؟
ز کربلا رفتن همه / غذا داریم تو قابلمه؟
قصه ی ما به سر رسید / قیمه به آقا نرسید!!؟
+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم دی 1386ساعت 12:44  توسط ممد  | 

دل من مي‌دانست

كه دلت از طپشش خسته شدست

كه وارسته شدست

كه دگر تاب و تحمل نكند

كه دگر درب دلت بر دگران بسته شدست

دل من مرگ دلت را...

شنيد

و سپس مُرد دلم

جامي از مرگ...

چشيد

...

و سرم سوت كشيد...!

لحظه‌اي كه خبري تازه ز تو بشنيدم

تو نمرده بودي!

خبر مرگ تو يك شوخي بود!

من - ركب خورده - فقط جامه ز تن بدْريدم!...

+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم دی 1386ساعت 0:7  توسط پژمان تك‌دهقان  | 

کمان را در زه اندازم / نگاهم بر زمین افتد / شود زه همچو پر پرتاب / کلاهم بر زمین افتد
کلاهم چون شود پاره / سرم گردد چو گهواره / گهی افتد گهی خیزد / گهی پشتک زند آره!
چو همواره به پا خیزد / از آن خاکی فرو ریزد / به سان شن شود هموار / در آن آن ناگهان لیزد
فرود آیم چو اسکندر / که افتاد او ز روی تخت / بخوابید او به روی فرش / همانا بود او سر سخت
بخسبید او به روی کف / بخسبید او به زیر سقف / ولی باز هم بر گشت / نزد این بار او یک حرف
بکرد او رو به جمشید و / بگفت ای مرد بی چاره / زنم من تخت تو آتش / اگر پرتم کنی آره!
بزد در گوش او جمشید / بگفت عالم همه جم شید / شده دیوانه این مردک / کند احمق مرا تهدید
سکندر خورد اسکندر / برون آورد او فندک / به نفت آغشته کرد آن تخت / پرید جمشید چون اردک
از آن خانه بیامد دود / چون اسکندر بزد آتش / به مانند وزق جمشید / بر آن حادثه برد ماتش
برای آندو از بستر / بماند یک مشت خاکستر / وز آن پس هر دو خوابیدند / چون خورجین بر استر
کلاهم باز هم افتد / ز دست من به روی خاک ....................................................



آخر این شعر میتواند به دو شکل تمام شود.
خواندن گزینه ی دوم به افراد زیر 16 سال توصیه نمی شود.

1: ولی این بار خاک همچون / گِلی باشد نگردد پاک
2: ولی این بار خاکستر / ز تخت آندو باشد {...} !!!!!!!
+ نوشته شده در  دوشنبه سوم دی 1386ساعت 3:29  توسط ممد  | 

بیا تا گـل برافـشانیم و می در ساغر اندازیم
 
فـلـک را سقـف بـشـکافیم و طرحی نو دراندازه ای جدید با ابعاد متفاوت درست کنیم باشه؟

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم آذر 1386ساعت 2:1  توسط ممد  | 

بیامد درون از برون آن گوزن... امممم... اهم!... اااا... ممممم... برایش نه قافیه دارم نه وزن...!

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم آذر 1386ساعت 1:15  توسط پژمان تك‌دهقان  | 

گاهی اوقات نمیشه فهمید طرف خوابیده یا مرده!

دهانت باز شد چون اسب آبی نمیدانم که مردی یا که خوابی
چو بگذشت از زمانت مدتی چند بدیدم زنده ای همچون گلابی
شنفتم خر و پف سر داده ای تو به تو خندید مرد کَل حسابی
به سان تو در آن سو مرد دیگر به خمیازه بکرد او دستیابی
برفت اندر درون خواب او هم خر و پف نیز آمد چون جوابی
بماند اندر میان آن مرد بی مو همانا بر سیبیلش داد تابی
بگفتا ای فلک گشتم کلافه بیامد بر سرم حال خرابی
همانگه خواستم عکسی بگیرم از آن کله بیامد باز تابی
نشد تصویر آن لحظه به خوبی که من آن را بیندازم به قابی


The image “http://msnlion.persiangig.ir/image/DSC00178.JPG” cannot be displayed, because it contains errors.
+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم آذر 1386ساعت 1:40  توسط ممد  |