کدخدایان دو روستای مجاور مدتها در قهر بودند، برای هیچ. و مجوز رابطه ای نبود بین دو روستا. اما، روستانشینان که قرنها یکی بودند، تاب دوری نداشتند. سفرهای میان دو روستا کم کم دوباره شکل گرفت، ابتدا پنهانی و در انتها آشکارا.

این داستان سالهای سال ادامه داشت، تا دیروز که کبوتری نامه ای آورد از یکی از کدخدایان برای دیگری. کاغذ نامه، قطره قطره، خیس بود...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن: خواهشاً نپرسید چرا طنز ننوشتم که این بدترین سوال ممکن است. گاهی اوقات اینجا می شود دفترچه خاطرات نداشته ام برای ثبت روزها...

1

گذشت! چی گذشت؟ کنکور عملی هم گذشت. همین جمعه بود. به هر بدبختی (یا خوشبختی) بود اون رو هم گذروندم و حالا منتظر اعلام نتایج این یکی هستم، در خان ششم از هشت خان کنکور هنر! یکی هم بیشتر از هفت خان رستمه! خان یکم: برافکندن داوطلب، غول کنکور سراسری را! خان دُیُم: انتظار داوطلب، اعلان نتایج را! خان سیُم: انتخاب رشته. خان چارم: انتظار داوطلب، اعلان نتایج را! خان پنجم: سر بریدن داوطلب محترم، دیو کنکور عملی را! خان ششم: انتظار داوطلب، اعلان نتایج را! خان هفتم: انتخاب رشته. خان هشتم: انتظار داوطلب، اعلان نتایج را!!! البته این موضوع هیچگونه منفعت مادی و معنوی برای شما خوانندگان محترم وبلاگ ندارد و تنها دلیل این که آن را اینجا مطرح کردم این بود که سالها بعد، وقتی که در سن ۵۷ سالگی در حال مرور آرشیو اندرمیان بودم به نوه ی محترم بگویم "پسر بیا اینجا رو بخون ببین اون زمان با چه بدبختی ای کنکور میدادیم! همه اش اظطراب اعلام نتایج داشتیم! همیشه یه نتیجه ای بود که ما منتظر اعلامش باشیم!!! اما تو که این چیزا رو درک نمی کنی. اصلاً شما که کنکور ندارید هیچ وقت نمی فهمید ما چه می کشیدیم. حالا پاشو برو اون تلفن رو بیار می خوام زنگ بزنم به ممد ببینم پست بعدی رو اون میزاره یا من بزارم؟"

 

2

شد! چی شد؟ برکنار شد! کی شد؟ کردان شد! چرا شد؟ چون استیضاح شد! چرا استیضاح شد؟ چون جعلی بود! چی جعلی بود؟... دیگه اگه این رو هم ندونی خیلی از دنیا عقبی! اول می خواستم راجع به برکناریش طنز بنویسم، اما هر کاری کردم نشد! یعنی مونده بودم وقتی خود جلسه استیضاح از طنزهای مهران مدیری خنده دارتر و از هشدار برای کبرا 11 مهیج تر بود، من دیگه چی بنویسم که از اون هم بهتر باشه؟! به تمامی کسانی که خیلی وقت است یک دل حسابی نخندیده اند پیشنهاد می کنم فیلم جلسه استیضاح کردان رو از سیریش سیما تهیه کرده و ساعتهای خوشی را در کنار خانواده خود تجربه کنید! (فردا می بینی همه کسایی که از کنارت رد می شن دارن راجع به فیلم کردان صحبت می کنن: "دیدی اونجاشو که می گه من به خاطر شرع و اسلام استعفا ندادم؟! ها ها ها ها!!!" "دیدی اون مَرده چه باحال مدرکه رو رو کرد که تازه دانشگاه آزاد هم ازت نخواسته بری تدریس کنی و خودت التماس کردی که استخدامت کنن؟" "شنیدی می گن مدرک دوم دبستانش هم مردودی بوده؟" "دیدی بازیگر نقش اوله یه جاش می گه به جای استیضاح من آمریکا باید محاکمه شود؟ اونجاش دیگه ما مردیم از خنده!" "دیدی خودشو با شهید بهشتی مقایسه می کنه؟ ها ها!!!" چند وقت بعد هم فیلم دوش میاد با اسم "بازگشت بهشتی!")

چند روز پیش یکی زنگ زده بود ماهواره می گفت "من از دانشجوهای کردان بودم، ایشون همیشه از خاطرات آکسفورد و تجربیاتش و شیوه تدریس اونجا تعریف می کرد! حالا یه وقت نگن مدرک استادتون تقلبی بوده مدرک شما هم باطله؟!"

 

3

شد! چی شد؟ اوباما شد! چی؟! یارکشی؟! نه! کسی با ما نشد! اوباما یک اسمه! باراک اوباما! منظورم اینه که اوباما رئیس جمهور امریکا شد. اولین رئیس جمهور سیاه پوست امریکا. نمی دانم باید درباره اش چه بگویم. خب از اول به راحتی می شد حدس زد که اوباما رای می آورد. خب من چی بگم؟... اصلاً این شماره هیچ قصد خاصی به جز یک اطلاع رسانی ساده نداشت. می گذارمش واسه سال ۱۴۲۶ همان موقع که در سن ۵۷ سالگی در حال مرور آرشیو هستم، شاید یک وقت خواستم بدونم اوباما کِی رئیس جمهور شد. یا اصلاً شاید همون موقع نظرم راجع به سیاست هاش رو نوشتم!

 

4

گشت! چی گشت؟ محروم گشت! کی گشت؟ تیم بسکتبال معلولین گشت! چند وقت گشت؟ تا سال 2012 گشت! از چی گشت؟ از هر بازی ای خارج تر از ایران گشت! چرا گشت؟... این پرسش برخلاف پرسش های قبلی دارای دو پاسخ متفاوت است. یکیش مخصوص مسئولین است و دیگری مخصوص افراد غیر مسئول. اصلاً قضیه از چه قراره؟ قضیه از این قراره که مرگ بر آمریکا! نه، اشتباه شد. قضیه از این قراره که تیم بسکتبال معلولین در مقابل تیم آمریکا بازی نکرده. چرا؟ حالا می رسیم به همون دو پاسخ. مسئولین می گویند دلیل بازی نکردن افراد تیم بسکتبال معلولین این بوده که زمان بازی ها تغییر داده شده و به اونها خبر نداده بودند، اما افراد غیر مسئول (که گویا دست اندر کاران مسابقات هم جزو این دسته از افراد هستند و به سیاست خیلی علاقه ندارند) نظر دیگری دارند، که همین نظرات باعث شد تیم بسکتبال معلولین ایران تا سال 2012 جزو طبقه محروم جامعه محسوب شوند! البته غیرمسئولین افرادی بس غیر مسئول و غیر متعهد هستند خب و آدم نیستند اصلاً و نظراتشان هم آدم نیست! (دوست دارم بدونم اگه محروم نمی شدن باز هم می گفتن دلیل بازی نکردن تغییر زمان مسابقات بوده یا اون موقع تو بوق و کرنا می کردن که "درود بر غیرت و صلابت قهرمانان و پهلوانان ملی ما!"؟) حالا چند درصدتون از این قضایا خبر داشتید؟ احتمالا 5 یا فوقش 6/5 درصد. اما حالا به یمن وجود خبرگزاری هایی مثل "اندرمیان پرس" درصد بسیاری (نزدیک به صد در صد) شما از اتفاقات این چُنینی با خبر می شوید. در اینجا من و دیگر همکارانم تا بخش بعدی خبر شما بینندگان عزیز را به خدای بزرگ می سپاریم! خدانگهدار!

 

- پسر، آروغ زدن كار بديه، مخصوصا تو جمع و تو مهموني‌هايي مثل الآن... ديگه اين كار رو تكرار نميكنيا... حاليت شد؟!

- اِ...! چرا اينقدر با بچه بد حرف ميزني؟ خب مي‌ترسه... حالا ببين من باهاش چطوري صحبت ميكنم... ببين پسر گل مامان، اين كاري كه تو الآن كردي كار خوبي نيست و يه بي‌احترامي محسوب ميشه. بعد مردم ناراحت مي‌شن و فكر ميكنن تو دوستشون نداري... تو كه اين قصدو نداري؟

- خب نه. ولي اگه اين كار كار بديه پس چرا ديروز كه تو خونه نبودي و بابا دوستاشو آورده بود همش آب با چيپس و ماست موسير ميخوردن و همش آروغ مي‌زدن و مي‌خنديدن؟

 

من: وااااي!!! اونجا رو!!! اون خونه‌ي ماست كه داره ازش دود بلند مي‌شه؟!!! خونه‌مون آتيش گرفته؟!!!

محمود: اِ... مثل اينكه يادم رفته بود گازو خاموش كنم... زياد خودتو ناراحت نكن، چيز مهمي نيست... فكر كنم قابلمه‌ي نفتي كه گذاشته بودم روي گاز واسه اينكه شب بذارمش سر سفره ته گرفته...

________________________

پلنگ نر: به قول يكي از اقوام "نفتو آوردن سر سفره‌مون بعد يه كبريت هم زدن روش سفره‌مونو بر باد دادن!"

پوست نارگيل: راستي دقت كردين محمود بر وزنِ مفعوله؟! كه معنيش مي‌شه "حمد شده" ، "ستايش شده"! ببينم... كي ستايشش كرده؟!

 

- بابایی... من می خوام روزه بگیرم...

- خب می تونی کله گنجیشکی بگیری پسرم...

- یعنی چه جوری؟

- ببین پسرم، اینطوریه: سحر بیدار میشی سحری میخوری، بعدش دیگه هیچّی نمیخوری و میخوابی... بعد صبح بیدار میشی یه صبحونه میخوری، بعدش دیگه هیچی نمیخوری تاااااااااا ناهار... بعد ناهار میخوری، بعدش دیگه هیچی نمیخوری تاااااااااا عصرونه... ساعت ۴-۵ یه عصرونه ای میخوری و بعد میره تاااااااااا افطار... این رو میگن روزه کله گنجیشکی...

- یعنی همونطوری که تو می گیری؟

- نخیر، روزه من کله گنجیشکی نیست. ما بزرگترا وقتی روزه هستیم اجازه نداریم انقدر زیاد غذا بخوریم... مثل من که سحری رو نمی خورم...

 

- بابايي... از اون بستنيا برام ميخري؟

- باشه گل پسر...

- بابا جون... از اين بادكنكا برام ميخري؟

- چشم عزيزم...

- بابا، اينو برام ميخري؟

- چشم پسرم...

- بابا، اونو برام ميخري؟

- اي بابا... باشه پسر...

عجب گيري كرديما... ايندفعه ديگه اگه چيزي بخواد بهش ميگم نه... ديگه داره زيادي لوس ميشه... اينهمه تو كتابهاي روانشناسي گفتن به بچه‌تون بگيد نه و حتي اگه گريه كرد هم پاي حرفتون بمونيد، چون در غير اين صورت ياد ميگيره كه هر دفعه با گريه كارشو راه بندازه... آره... حتي اگه گريه كنه هم ديگه براش چيزي نميخرم...

- بابايي...

- بله؟

- ماشين كنترلي ميخوام!

- نه!

- (سكوت)

- (سكوت)

- (سكوت)

- كدوم مدلشو ميخواي پسرم؟

هرچي فكر ميكنم يادم نمياد توي هيچ كدوم از اين كتاباي روانشاسي مطلبي راجع به اينكه "اگر بچه‌تون بهتون چشم‌غره رفت..." نوشته باشه...

 

در آينه به سبيل پرپشت و مشكيش كه سالها تنها دوست واقعيش بود نگاهي غمناك انداخت. سالها بود كه همدم همديگر بودند، اما حالا...

- مي‌دوني... تو بهترين رفيق من بودي... تنها كسي كه تو بدترين شرايطم هم باهام بود و تنهام نذاشت... قسم راست من سر تو بود... اصلاً من كي‌ام؟ همه‌ي محل به تار سيبيلم قسم مي‌خوردن... تو رسم معرفتو به جا آوردي... مرامتو عشقست... اما... اما... من ديگه كم آوردم... مي‌دوني...

بغض راه گلويش را گرفته بود، اشك در چشمهايش حلقه زد... اما به سختي ادامه داد...

- شايد اين رسم مرام نباشه... اما... تو كه دركم مي‌كني... نه؟... تو كه مي‌بيني چي داره به سرم مياد... همه مي‌گن... همه مي‌گن ديگه دوره زمونه‌ي تو تموم شده... منو ببخش... اما... مجبورم... فقط منو ببخش...

- ببخشيد، اجازه ميدين ما كارمونو شروع كنيم؟

بغضي كه راه گلويش را گرفته بود به آرامي شكست و قطره اشكي كه در چشمهايش حلقه زده بود سرازير شد...

- مي‌تونيد شروع كنيد.

آخرين نگاه اسف‌بارش را به سبيل پرپشت نازنينش انداخت و جمله‌ي بعدي آرايشگر تا ابد در گوشش پيچيد...

- گلاره، بيا سيبيل اين دختر خانومو بند بنداز...

 

________________________

پ.ن: اين پستم رو تقديم مي كنم به دوست خوب و عزيزم مانا. مانا جان، براي هر دوتون آرزوي خوشبختي مي‌كنم و اميدوارم در تمامي مراحل عمرتون با همديگه باشيد و هيچوقت مجبور به تحمل غم دوري و جدايي نشيد.

 

سلام...

كنكور تموم شد... امروز هم نتيجه‌ش اومد... حالا مي‌تونم با خيال راحت برگردم سر وبلاگ... برگردم پيش خيلي از دوستايي كه دلم براشون تنگ شده... سلام به همه‌ي وبلاگيا (نام نمي‌برم كه از قلم نيفته)

به قول شاعر:      بــرگشـــتـم اگــر دور بـبــودم              بينا شدم ار كور ببودم

                        در دست يمين نامه‌ي اعمال             جورم اگه نـاجـور ببودم  (پژمان‌الشعرا)

 

تو اين يه سال كنكور خيلي به وضعيتم بعد از ديدن نامه‌ي اعمال (همون نتيجه‌ي كنكور) فكر مي‌كردم... يه وقتايي ياد حرفاي اميد بخش بعضي از اساتيد ميفتادم و بال در مي آوردم! اينقدر هم دعا پشتم بود كه به هركي كه مي‌گفت برات دعا مي‌كنم مي‌گفتم "امسال اگه من هيچي هم نخونم و فقط اين دعاها كار بكنن من 1 تا 10 ميشم!" داشتم تمرين مي‌كردم واسه اينكه جلوي دوربين بدون تته پته بگم: "من پژمان تك‌دهقان هستم، رتبه 2 آزمون سراسري هنر سال 87. من از سال 72 به كلاسهاي كانون فرهنگي آموزش مي‌رفتم!" (البته بماند كه با مشورت با بچه‌ها به اين نتيجه رسيديم كه رتبه‌ي 1 تا 10 مكافات شهرت رو به همراه داره و قرار شده بود من 11 بشم و يكي ديگه از دوستام 12!)

 

اما بعضي وقتا فكر كردنم به يه نتيجه‌ گيري‌هاي ديگه‌اي ختم مي‌شد! خانواده مي‌زدن تو سرم كه چقدر درصد‌هات بده و اينجوري هيچ چيزي نمي‌شي (ترجيحاً هيچ پخي). هرچي مي‌گفتم شركت‌كننده‌هاي كنكور هنر خيلي كمتر از رياضي هستن (تقريباً 60هزار نفر بودن) و خب شانسم بيشتره و درصدهاي منو با رياضي‌ها مقايسه نكنيد و تازه من جزو درسخون‌ها هستم، باز هم حرف اونها همون بود. تو خونه دعواها داشتيم كه بيا و ببين! من هم مي‌گفتم وقتي نتيجه اومد مي‌بينيم. اما خب يه وقتايي خودم هم مي‌ترسيدم. با خودم مي‌گفتم "اگه يهو حرفاشون درست دربياد چي؟ من كه شهرستان برو نيستم. حتي بهترين شهرستان." اينجور مواقع هم باز داشتم تمرين مي‌كردم واسه اين كه جلوي دوربين تته پته نكنم. "من پژمان تك‌دهقان هستم، نفر آخر آزمون سراسري هنر سال 87. من با تمرينهاي بسيار زياد تونستم امسال نفر آخر بشم!" خب اين هم واسه خودش كار سختيه ديگه! بايد همه سوالها رو اشتباه بزني! ديگه خزه‌ي دريايي هم شرم داره از اين‌كه سوال "منطق الطير اثر كيست؟" رو اشتباه جواب بده!

كابوس هم مي‌ديدم! يه بار كابوس ديدم مراقبه داشت منو مي‌جويد!... يه دفعه ديگه ديدم يكي از هم كلاسيهام بعد از خوردن من داشت دندوناشو خلال مي‌كرد! البته بدترين كابوسم اون كتاب گاج عظيم الجثه‌اي بود كه داشت بهم حمله مي‌كرد!(همون كه رو بيلبوردهاست) يه بار هم كابوس ديدم كه بعد از اعلام نتايج كارنامه‌مو تو دست چپم گرفتم و رفتم پيش استاد محترم، نا‌مرد به جاي اينكه بهم آرامش بده با خونسردي مي‌گه "تو كه با اين رتبه تهران قبول نمي‌شي. خراب كردي پژمان، خراب كردي كردي كردي دي دي دي" وقتي بيدار شدم انقدر ناراحت بودم كه مي خواستم كله‌مو بكوبم تو ديوار! اون موقع تازه فهميدم تو تهران قبول شدنم چقدر برام مهمه.

 

اما خدا رو شكر نفر آخر نشدم، هرچند كه نشد نفر يازدهم بشم! اما وضعيتم بد نيست... يعني طوري هست كه از صبح همه دارن بهم زنگ مي‌زنن و تبريك مي‌گن (واقعا موندم خيلي از اينايي كه تبريك مي‌گن چه جوري با اين سرعت خبر دار شدن؟! خب مادره ديگه!!! از موفقيت بچه‌ش خوشحال شده! بماند كه هنوز هم بهم سركوفت ميزنن كه اگه يه ذره بيشتر مي‌خوندي رتبه‌ت مي‌شد ۱!) حالا خيالم راحته. همه چيز رو مجاز شده‌م غير از "ويژه فرهنگيان" (همون تربيت معلم) و "رشته‌هاي خاص". تربيت معلم رو واسه اين غير مجاز شدم كه امسال اصلاً هيچي ورودي نگرفته! رشته‌هاي خاص هم كه مي‌ره تو مايه‌هاي حق مسلم ما و يه سري رشته‌هاي عجيب غريب و كمياب ديگه كه در طول تاريخ فقط يك بار در نواحي اِستوايي ديده شدن. ديگه صد در صد در بدترين وضعيت هم تهران قبولم. اما حالا بايد ببينيم كجاي تهران؟ بايد ببينيم آزمون عمليم رو چي كار مي‌كنم. معمولاً بين بچه‌ها كارهاي عملي من جزو خوبهاست. (تا حالا كه بين هم‌كلاسي‌ها اگر اول نبودم، دوم بودم). ولي رقباي من ديگه فقط اونايي نيستن كه تو هنرستان درخشش سوره تو يه كوچه خلوت تو خيابون شاهين شمالي هم‌كلاسيم بودن، اونايي كه اكثرشون ديپلم رو گرفتن و ترك تحصيل كردن يا رفتن دانشگاه كارداني (كه همون خزه‌ي دريايي نامبرده هم اونجا قبول مي‌شه). پس فكر نمي‌كنم ديگه اينجا اگه اول نباشم دوم بشم... دارم مي‌رم واسه سوم شدن! نه بيشتر! فقط بين دو تا دانشگاه شك دارم و تلاشم واسه اوليشه... دانشگاه تهران، دانشكده‌ي هنرهاي زيبا.

 

يك ساعت قبل:

- پسر اين چيه از صبح تا حالا نشستي پاش تلويزيونو اشغال كردي؟

- قارچ خور!

- پاشو ببينم... كانال 1 اخبار داره... بزن اون كانال...

 

يك ساعت بعد:

- بابا، كانال 2 كارتون داره... تو رو خدا بذار ببينم ديگه...

- وايسا... يه دقيقه وايسا الآن اين مرحله تموم ميشه...

 

- بابايي... يه چيزي بگم؟ اين مونا دختر صغري خانوم همش اذيتم ميكنه...

اي بابا! چه پسر توسري خوري بار آورديما!... يه دختر اذيتش ميكنه مياد به ما چقليشو ميكنه!... بايد زود تو يه كلاس هنرهاي رزمي ثبت نامش كنم بلكه يه كم از اين سوسولي در بياد...

- خب تو هم از خودت دفاع كن پسرم! تو هم اذيتش كن!

- من هم همين كارو كردم... اما نميدونم چرا از اون موقع كه قطاره از روش رد شد تا حالا خوابه!

 

- عزيزم، خيلي خيلي خوشحالم كه من تو رو پيدا كردم.

- قربونت برم!

- چون واقعاَ فكر كه ميكنم ميبينم اگه من تو رو پيدا نكرده بودم تو رو دست مامان و بابات باد ميكردي!

- ؟!!!

- مخصوصاَ اين كه مامانتينا قيمت مهريه‌ي تو رو بيشتر از ارزش واقعيت گفتن و به معناي واقعي تو رو به من انداختن.

_ (بغض!)

 

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن:

ديديم مشتها داره برامون خرج برميداره و همه دارن دونه دونه شاكي ميشن كه پس 100 تومنهاي ما كجا رفت و اگه همينطوري پيش بره به زودي ورشكسته ميشيم. اين شد كه تصميم گرفتيم زنگي بذاريم اينجا و همه رو به زدن زنگ ترغيب كنيم و همه بزنندش و لذتش را ببرند و بعد هم اگر قرار باشد كسي شاكي بشود ماييم كه آنها زنگمان را زده‌اند و در رفته‌اند! خلاصه اينكه "بزن زنگو! حتي شما دوست عزيز"

 

عمو: خب عمو جان، بيا اينجا بگو ببينم امسال بهترين عيدي‌اي كه گرفتي چي بود؟

ـ بگم؟ يه ماشين پليس كه بابا جونم بهم داد

من: بيا بپر تو بغلم پسر گلم!!!

گاهي وقتا پسر آدم باعث ميشه آدم نسبت به تربيتي كه كرده احساس افتخار پيدا بكنه... پسره ديگه!

عمو: به به... بابات داداش منه ديگه، به من رفته! حالا بگو ببينم عمو جان، بابات خودش هم از كسي كادو گرفت؟

ـ آره!

ـ اِ؟! بهترين عيدي‌اي كه بابات گرفت چي بود؟

ـ اون لباسي كه امروز كادو دادش به شما

من: پسر تو درس و مشق نداري اومدي نشستي تو بغل من؟!

گاهي وقتا پسر آدم باعث ميشه آدم نسبت به تربيتي كه كرده احساس انزجار پيدا بكنه... پسره ديگه

 

سرنوشت1: ولادت با سعادت حضرت محمد ... (ن) را به همه مسلمين و خصوصاً شيعيان جهان تبريك و تسليت عرض مينماييم.

سرنوشت2 (بازگشت سرنوشت): وارد وبلاگ شدم ديدم آن بالا نوشته «توالت، توالت، توالتت مبارك...» من نيز به نوبه خودم توالت رو به تو ممد عزيز تبريك ميگم و در ضمن بهت نصيحت ميكنم كه اين جمله رو آويزه گوشت كن: «توالت فقط توالت ايراني» (خوانندگان ما در كشورهاي خارج از ايران، ناراحت نباشيد، خب... توالت فرنگي شما هم مبارك)

سرنوشت3: از اونجا كه بيستم فروردين روز انرژي هسته‌اي نامگذاري شده و از اونجا كه امسال سال نوآوري و شكوفه زني نام گرفته و از اونجا كه بيست و يكم فروردين رو روز تولد ممد نام گذاشته‌اند و از اونجا كه ممد در اين سال زندگيش كه گذشت براي اولين بار دانشجو محسوب ميشه و از اونجا كه دماغ ممد گنده‌ست (!) و از اونجا كه ممد به تازگي از كما خارج شده و از اونجا كه «سنگ قبري نوشته‌ام كه مپرس» و از اونجا كه مثلا ما رفيقيم و از اونجا كه... خلاصه تصميم بر اين نهاديم كه شعري گوييم به فراخور حال و به مناسبت سالروز بدبختي زمين، روز تولد محمّد ...! (صلوات!)

بسي طنز گفتي در اين سال پيش                        سفر هم به چمخاله و هم به كيش

عجب سال نيكي بُد و يك زيان                                           نديديم ما دو ز "اندرميان"

در اين سال آخر تو دانشجَوي (daneshjavi)     "پِيِ علم" و "بي علم"، «هَلْ يَسْتَوي؟»*

(* آيا مساويند؟)

(ولي اين بدان تو شوي كاردان                                 شناسم من آن كار را، آخ جان!)

خلاصه كه يك سال گنده شدي                                       ميان نهالان تو كنده شدي

(مي آمد كه گويم يكي طنز ناب                           دلم سوخت گويم كه زمبه شدي!)

ببينم! تو گنده شوي از كجات؟!                       نه طولت نه عرضت نه دستت نه پات!

اگر رشد آدم ز بيني بُدي                                     تو نوحي* و بيش از چنيني بُدي!

( * نوح + ي نكره است، نه فعل "هستي" )

ولي بين چطور اين جهان ظالم است                    همين ممدي كه الآن سالم است

پريروز در خواب خوش رفته بود                            كما بود و آن حول و حوش رفته بود

(من آن سنگ قبرش خودم ساختم                          ولي بيخودي وقت خود باختم)

 

آدرس: پارك جنگلي چيتگر، فاز غربي، تقاطع خیابان لاله و خیابان سرویس بهداشتی،

قطعه يك، رديف يك، واحد يك، طبقه همكف، زنگ اول

ببين بخت تو چون و طالع چگون                                كه دنيا شدي روز فخر جهون

تويي پيش و هسته بيايد ز پس                        (برو حال كن، گنده گشتي ملس!)

انرژي هسته نخواهيم ما                                               كه ممد بود يك انرژي زا

ولي اينهمه ادعا نيست بود                           تو بيست و يكم اين يكي بيست بود

هنرمند باش و هنرمند باش                                         براي بقيه تو يك پند باش

كه گفته شده از قديم الزمان                                    «بياموختم من ادب از بَدان»

بياموز بر ما تو آداب را                                           سخن گفتن و شيوه خواب را

(نتانم كه من خوب گويم ز تو                                   خصوصاً اگر مستقيماً به تو!)

خلاصه كه تبريك گويم به تو                                     نه محض تولد، كه دوربين نو

بماندم چه گويم در اين آخري؟!                               واسه آخر خوش زنم هر دري

پس اتمامْ با جمله‌اي گنده، پس                          «هنر نزد ايرانيان است و بس»!

 

خانمها آقايان...

بالآخره دعاهاي شما نتيجه داد

ممد حالش خوب شد...

يعني از اول هم حالش خوب شد...

منظورم اينه كه... انقدر دعاهاتون خوب كار كرد كه... از اولش هم حالش خوب بود!

ببخشيد... دروغ 13 كه ميدونيد چيه؟ عجب رسم پدر درآريه ها!

با حرفاي قشنگي كه خيلي از شماها زدين، به سختي دارم ميگم كه ممد حالش از اول هم خوب بوده و اون حرفا دروغ بود...

حالا ما يه معذرت خواهي بزرگ (خيلي خيلي خيلي بزرگ) به همه شما بدهكاريم. مخصوصا به اونايي كه بيشتر نگران شدن و بيشتر برامون مايه گذاشتن. كساني مثل سعيد (زيگول) كه ميخواست قبل از اينكه برگرده دانشگاهش تو تبريز يه پست ديگه بزاره اما گويا خبر دروغ ما انقدر غمگينش كرد كه بيخيال گذاشتن پستش شد. كساني مثل احمد عزيز كه اينهمه دعا كرد. اون هم چه دعاهايي... دعاهايي كه الآن هم كه ميخونمشون ناراحت ميشم كه همچين دوستي رو بي دليل غمگين كرديم. كساني مثل فرتا كه براي ممد حتي اشك هم ريخته... فرتا جان، كاش همانطور كه گفتي "باور نميكنم"، واقعا باور نميكردي... نميدانم، شايد هم بهتر باشه اين دروغ ما باعث نشه كه تو آدمي به همه چيز شكاك بشي... كساني مثل انسان(ابله سابق) ... يا محيا... از همه معذرت ميخوام.

باور كنيد برخلاف چيزي كه فكر ميكرديم موقع خوندن نظراتتون اصلا خنده‌مون نگرفت... برعكس، همش ناراحت بوديم از اينكه حالا با چه رويي واقعيت رو به شما بگيم. فقط ناراحت بوديم.

اما، دروغ چرا؟... از يه طرف هم من خوشحال شدم. چون فهميدم كه اگه يه روز من هم چيزيم بشه، كساني هستند كه انقدر براشون مهم باشم. (البته اگه همين الآنش هم چوپان دروغگو نشده باشيم)

دوستان، از همه شما ممنونم، و از همه‌تون طلب مغفرت ميكنم! حلالمون كنيد...

بدم مياد از 13...

از اين عدد كثافت...

از اين عدد نحس.

بدم مياد از 13 به در...

از اين رسم احمقانه كه همه بي چون و چرا انجامش ميدن...

از اين روز احمقانه كه همه براي اينكه نحسيشو از بين ببرن خونه‌ي امن رو ول ميكنن و آواراه‌ي جنگلها ميشن.

اگه ما قصد به در كردن 13 رو نداشتيم...

اگه اون راننده كور براي رسيدن به پارك عجله نداشت...

اگه آمبولانس تو ترافيك ماشينايي كه همشون فقط و فقط به فكر اينن كه آخرين روز تعطيلات بهشون خوش بگذره، گير نميكرد...

الآن ممد تو كما نبود.

 

فقط دعا كنيد

- مامان، چرا باباها همش از بچه‌هاشون به عنوان يه واسطه استفاده ميكنن؟

- مگه چي شده پسرم؟

- خب چرا عمو عيدياي بابا رو داد به من كه بعدا باباي بيچاره‌م مجبور بشه به خاطر واسطه بودن من بهم پورسانت بده تا عيدياشو ازم بگيره؟ دلم واسه بابايي ميسوزه!

ــــــــــــــــــــــ

پ.ن: تمامي شخصيتهاي اين مجموعه داستاني، خيالي و ساخته ذهن نويسنده ميباشند، و هرگونه شباهت اتفاقيست. من پدر نيستم!

 

- خب پسرم... اين كه سبزه و... سكه و سماق و... سركه و... سيب و... اينم از سمنو و... ديگه چيا اولشون سين داشت؟

- اممممم... ماهي!

- نه عزيزم. درسته كه ماهي تو سفره هفت سين هست اما اولش كه سين نداره...

از اونجا كه من يك مرد روشنفكر هستم (!) كاملا به پسرم حق ميدم كه هنوز اينو ندونه... اين موضوع اصلا چيز عجيبي نيست... هرچي باشه اون تازه 5 سالش شده و تازه داره ميره مهد كودك...

- بابايي

- بله پسر گلم؟

- مياي سر فرصت به بررسي فلسفه وجودي ماهي قرمز سر سفره باستاني هفت سين از ديدگاه نهيليستي پوچ گرا بنشينيم؟

"غلط كردم خدا، گه خوردم خدا. من كه دفعه اولم بود. خدايا كمكم كن. اگه چيزيش بشه من تا آخر عمر بدبختم، به خدا ديگه تكرار نميكنم، اين اولين و آخرين بار بود..."

راست ميگفت، واقعا اولين بار بود، اما اكليل و سرنج كاري به اين چيزا نداشت...

 

ـــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن۱: و اين داستان همچنان ادامه دارد...

پ.ن۲: ميخواستم اين مطلبم طنز باشه، اما بعد يادم افتاد كه مامانم بهم گفته با آتيش شوخي نكن...

هر پست تو هست پستي درخشان / با هر كلامت نطقي بپخشان!
من راي ميدم با كل جانم / نه، نيست حسش، آن روز خانه‌م
آن دوستاني كه رشوه گيرند / اي آخ الهي فردا بميرند!
آن محفل سبز قرمز بود دي / "صد دانه يابو" راي تو به كي؟!...

( + = من * = ممد )

...

* كنكورو كردي بونه / نياي بيرون ز خونه / كردي منو ديوونه / مگه لولو بيرونه؟ / خروس آواز ميخونه / درخ زده جوونه / فقط خدا ميدونه / ميوه چقد گرونه

+ احمدي هم ميدونه / ميوه چقد گرونه / اما ميگه "با بقال / بزن تو كلي چونه"

+ راستي! لباس زنونه!

* آره، اونم گرونه

+ نه بابا، از كتونه

+ استادتون -همون كه ميگفتي زنه- جوونه؟

* استادمون همونه / اما به رنگ خونه / كفتر تو آسمونه / افسر كه پاسبونه

+ هم وزن ذوالفنونه؟! (توضيح: ذوالفنون يكي از اساتيد سالهاي قبل ما بوده ميباشد است!)

* ذوالفنون كه گرونه (سنگين) / اين يكي استخونه / بچه اصفهونه / البته نصفه جونه

(بعد از چند تك زنگ من) * پژمان ميخواد بزنگه / وليكن نميتونه

+ كي گفته نميتونه؟ / نميخواد كه بتونه

+ فكر ميكني كه اونجا / با توصيفي كه كردي / با بچه هاي شيطون / خانم زنده بمونه؟

 

* خانم زنده ميمونه / وقتي تو آسمونه / همون رنگين كمونه / كه ميكنه كمونه

+ منم سر كلاسم / استاد ما بچه كازرونه / هرچي ميگه نه محض دل، محض خريد نونه

* چه جوري چطور چگونه؟ / اينو ديگه هر آدم عاقلي باس بدونه

+ پسر مخت ميزونه؟!

+ راستي چرا بلوزت از تو شلوارت بيرونه؟

+ حالا كه دقت ميكنم ميبينم / اين سرته كز پنجره بيرونه

* از دست اين زمونه / آدمو ميكشونه / به ساختن نشونه / اما بدون تنها صدا ميمونه

+ تنها صدا ميمونه / واس همينه كه امروز/ ممد داره ميخونه

+ نميدونم / كه از كي و كجا بود / كه ديروز نه پريروز / شنيدم كه ميگفت "امشب و فردا شب و پس فردا توي منزل حاجي / دگر بار / بازم موسم يك حاجي خورونه / كه گويا متشكل شده از مرغه و شام سينه و رونه"

...

____________________

پ.ن:

انگاري بَسِتونه

چند روز پيش براي دوري از روزمرگي و كمي آسودگي از هواي آلوده شهر به همراه شش تن از دوستان گرمابه و گلستان سفري كرديم به قطب. در سفر به دو گروه تقسيم شده بوديم: گروهي كه معتقد بودند آنجا قطب شمال است و گروه ديگري كه ميگفتند قطب جنوب است. اما من به دور از همه اين دغدغه ها از فضاي توريستي و امكانات آنجا لذت ميبردم. خلاصه فرصت را غنيمت شمرديم و به مدت يك سال رحل اقامت افكنديم و خيمه را هرچه پهنتر نموديم و در روز سيصدم چمدانهايمان را بستيم و با اولين اتوبوس BRT به وطن بازگشتيم. در راه بازگشت عجايبي غني ما را شگفت زده نمود كه بيا و ببين. وطن تغييرات شگرفي نموده بود، همه چيز دچار پيشرفت شده بود بدون استثنا. در توصيف اين غرايب همين بس كه از بزرگراه همت گذر ميكرديم كه برجي ديديم كامل و عظيم و مدرن و پرسيديم "اين دراز چيست؟" و گفتند "ميلاد" و ما همگي انگشت حيرت به دهان فرو برده ديگر بيرون نياورديمش به مدت 10 ثانيه! عجيب آنكه در كنارش برج نيم ساخته ديگري علم شده بود و عجيبتر آنكه كنار برج جديد اعلاني نصب گشته بود كه: 251 روز تاخير در اتمام برج! و ما هاج و واج مانديم كه كِي آن را تمام كرده و اين را شروع كرده اند كه تازه در طي اين 300 روز، 251 روز هم تاخير كرده اند!

در ميانه راه گرسنگي توان بيش رفتن نداد و در اولين ايستگاه از اتوبوس پياده گشته و ياران به هتلي مراجعت نمودند و اتاقي گرفتند و مرا فرستادند براي خريد نان. نشاني محلها تغيير كرده بود و يافتن راه سخت گشته بود، ولي بالآخره پرسان پرسان به نانوايي بربري رسيدم. اما وقتي به رسم معمول 100 تومان دادم و خواستار يك نان كنجدي اعلا گشتم با تعجب نانوا رو به رو گشتم و نعره اي سر داد كه "اين اسكناس كه متعلق به زمان محمود اول است!" و من با تعجب پرسيدم "محمود اول؟! مگر چند دوره حاكم گشته؟!" گفت "8 دوره، به صورتهاي متوالي و يك در ميان" و سپس باز فرياد برآورد كه "بگيريد اين دزد گنج يافته را!" و مردم بودند كه ميريختند بر سر من و مرا نزد حاكم شهر مي كشاندند.

هنگامي كه جلوي حاكم وقت حاضر گشتم تعظيمي بلند بالا كردم و به سرعت شرح ما وقع دادم و به انتظار حكم ماندم. حاكم كه خود نيز گيج گشته بود دست به عمل حكيمانه اي زد و جارچيان را خبر كرد كه در شهر جار بزنند كه هر دانشمندي كه بتواند پاسخ اين سوال را بيابد دختر حاكم از آن او ميشود. علماي زيادي آمدند و عاجز از پاسخ دادن به اين سوال از طناب دار آويز گشتند تا بالآخره جواني خوش بر و رو سر رسيد كه ادعاي علمش تمام شهر را گرفته بود. جوان در محضر حاكم حاضر گشت و شروع كرد "عاليجنابا، اين 6 تن سفري كردند به قطب و بي خبر از اينكه در قطب هر شبانه روز يك سال به طول مي‌انجامد 300 شبانه روز رحل اقامت افكندند و با شادي و خوشي روزگار گذراندند. چون خوش بودند متوجه گذران كند زمان نگشتند و چون فقط 300 شبانه روز را ديدند فقط 300 روز پيرتر گشتند، در حاليكه در اينجا 300 سال ميگذشت." و حاكم گفت "آفرين به تو اي مرد جوان، حال غير از دخترم از من چه ميخواهي؟" و جوان گفت "هيچ، جز دو بوسه بر سر شانه هاي شما" و همه اطرافيان از اين گستاخي همهمه اي سر دادند و شاه بدون توجه به آنان گذاشت كه مرد جوان سر شانه هايش را ببوسد و در لحظه از شانه هايش دو مار بيرون زد كه روزي دو مغز انسان ميخوردند و سپس جوان زيباروي دست ملكه را كه در كنار حاكم بود بوسيد (و من به فكر فرو رفتم كه هرقدر بوسه بر روي شانه حاكم از روي سياست بوده اين بوسه از روي هوا و هوس بوده) و سپس ملكه در گوش جوان چيزي از او خواست كه جوان آن را رد كرد (و گويا نام ملكه زليخا بوده) و حاكم كه از هموطنان غيور آذري زبان بود چون جوان بر دست ملكه بوسه زده بود رگ غيرتش برافروخت و دستور به دستگيري جوان داد و جوان در ميانه كاخ چرخشي كرد و پودر گشت و بر زمين ريخت و باد آنرا از پنجره برون برد (البته پس از حركاتي بسي موزون). و از آن روز به بعد هر روز دو مغز انسان به مارهاي حاكم ميدادند و دختر حاكم هم كه بيوه گشته بود افسرده از پنجره بالايي كاخ به جاده مينگريست در انتظار مردي با اسب سپيد. و آنقدر موهايش را كوتاه نكرد تا چهل متر شد و از پنجره آويخته شد و از آن روز به بعد او را چهل گيس صدا زدند (و من هنوز هم نميدانم چرا وقتي موهايش به چهل و يك متر رسيد دگر او را چهل و يك گيس صدا نزدند)

خلاصه به هتل رفتم و به ياران شرح ما وقع را كه آن اهريمن جوان خوشرو بر من فاش ساخته بود دادم و گفتم كه "آنجا كه همه ميگويند ميروي و برميگردي و ميبيني كه تو جواني و همه پير گشته اند سياره ديگري نيست، بلكه همين قطبين خودمان است" و همه به اتفاق تصميم گرفتيم به قطب سفر كنيم و آنجا به خواب ابدي فرو برويم كه "اين كه نشد زندگي"! و براي اولين پرواز تهران-قطب هفت بليت تهيه كرديم و عصر آن روز هواپيما راه افتاد. در حين پرواز ناگهان متوجه شديم كه در ميان همسفران ما گروهكي وجود دارد تروريستي. گويا آنان از خواستگاران دختر حاكم بودند كه چون توانايي مالي خريد يك اسب سپيد نداشتند دختر پادشاه خواستگار هيچكدام از آنان نيست و گويا خواستگار ميشود "طالب" و وقتي چند خواستگار در كنار هم به يك عمليات (ترجيحا تروريستي) دست بزنند ميشود جمع مذكر به ان، يعني "طالبان". آنان هواپيما را رباييدند و من از پنجره ديدم كه به سمت دو برج ميلاد و كناريش (كه هنوز بر روي تابلويش نوشته بود 251 روز تاخير) نزديك ميشويم و هرچه فرياد زدم كه "آگاه باشيد كه زمان برخوردمان به برجهاي دوقلو نزديك است" نه گوش طالب بدهكار بود و نه گوش طالبان، تا بدانجا كه به يكي از برجهاي دوقلو برخورديم و انسانهاي زيادي در اين حادثه تركيدند و اين خبر نيز چون بمبي در تمام جهان تركيد و ما هفت نفر به همراه سگ يكي از ياران (كه چون از نژاد سگهاي جيبي بود در تمام مدت اين داستان در جيب يارمان به سر ميبرد) از درون هواپيما به برون پرتاب گشته و همه با هم در چاه فاضلاب وسط خيابان كه دريچه گردش را برداشته بودند سرنگون گشته و ما نيز در جا تركيديم. (و فقط اينكه آن روز 11 فروردين بود يا ارديبهشت يا سپتامبر را درست يادم نيست) سپس حاكم شهر با سپاهيانش و كلي كبكبه و دبدبه آمد و دريچه را روي چاه گور ما گذاشت و تابلويي عظيم بر روي چاه علم كرد، نه با مضمون چند روز تاخير در ساخت، بلكه با مضمون شرح تمام زندگاني 300 و اندي ساله ما، باشد كه تا ابد بماند براي عبرت اقوام...

 

* عنوان نيز برگرفته از نام "اصحاب كهف" است

میدونی چقدر میخوامت؟

اينقدر ميخوامت كه اگه يه روز نباشي.......

ديگه نميخوامت.

من نميخواستم اينطوري بشه... يعني ميخواستما... اما خواستنم خيلي جدي نبود... همش تقصير خودش بود... اون روز كه با هم قرار گذاشتيم... خودش زنگ زد بهم گفت بيام... اصلا اگه براش مهم نبودم كه بهم زنگ نميزد... پس چرا با اون مرتيكه اومد سر قرار؟ همش تقصير خودش بود... خودش گفته بود دوستم داره... حتي ميگفت منو به خانواده‌ش معرفي ميكنه كه با هم ازدواج كنيم. قرار بود با هم ازدواج كنيم! اما اون مرتيكه گفت كه اون منو دوست نداره. ميدونم كه با دهنش نگفت، اما وجود اون اينو ثابت ميكرد. عوضي خجالت هم نميكشه... پررو پررو وايساده كنار ليلي من. اصلا ليلي كه خودش به من زنگ زد، خودش گفت بيا پارك ملت. ميدونم، فقط ميخواست منو بسوزونه. اصلا هرچي سرش اومده حقشه. كثافت، همون مرتيكه در حد توه. اما به خدا من نميخواستم اينطوري بشه. خيلي هم با خودم كلنجار رفتم. يعني از لحظه اي كه ديدمش كلي با خودم فكر كردم كه چيكار كنم.

چقدر؟

از لحظه اي كه از دور كنار اون مرتيكه ديدمش و با عصبانيت دويدم طرفشون تا لحظه اي كه رسيدم كنارشون داشتم فكر ميكردم. شايد به نظر شما كم بياد. اما واسه من ساعتها گذشت. مهمترين تصميم زندگيمو همون موقع گرفتم. پاي آبروم وسط بود. آخه از وقتي باهاش دوست شده بودم پيش همه دوستام ازش تعريف ميكردم. خب، ميدونيد، ضايع بود اگه ميفهميدن منو ول كرده رفته سراغ يكي ديگه. دوستام بهم ميخنديدن، نميخنديدن؟ اونوقت من چي كار ميكردم؟‌ چي كار ميتونستم بكنم؟ اما الآن همه دوستام منو قبول دارن. با اينكه از اون روز تا حالا نديدمشون اما ميدونم به من افتخار ميكنن. ميدونم هنوز به غيرت من ايمان دارن. آخه خيلي سنگينه زيد آدم با يه پسر غريبه باشه و هيچ كاري نكني...

از چه طريقي با هم آشنا شده بوديد؟

از اينترنت... چت... اما فكر نكنيد از اين دوستياي الكي بودا... خيلي خوب شناخته بودمش. يعني قشنگ انگار سالها بود با هم دوست بوديم...

چند وقت بود با هم آشنا شده بوديد؟

واقعيتش كه يه ماه بود. اما گفتم كه. انگار سالها بود ميشناختمش. قشنگ ميدونستم چطوري ميتونم ساكتش كنم. تا حرف اضافي ميزد يه اخم كه ميكردم ساكت ميشد. خيلي خوب شناخته بودمش. تا اون روز كه اون خيانتو در حق من كرد. نبايد اين كارو ميكرد. به خدا من دوستش داشتم، عاشقش بودم. اما اون به من خيانت كرد. حق من كه عاشقش بودم اين نبود. به من گفت دوستم داره، اما همه حرفاش دروغ بود. اون اصلا منو دوست نداشت. وقتي اون پسره سوسول قرتي رو ديدم همه داستانو فهميدم. حتما سوژه خنده‌شون ته كشيده بوده منو جور كردن كه چند وقت بهم بخندن. ليلي يه دروغگوي كثيف بود كه با قلب يه عاشق دل خسته اينطوري بازي كرد. هرچي هم سرش اومد حقشه.

آقاي مرتضي رضايي، لطفا به جايگاه شاكي تشريف بياريد...

(گريه و زاري فرياد) احمق! عوضي!

آقاي رضايي، اعصاب خودتونو كنترل كنيد

كثافت! رواني!

آقاي رضايي، اگه بيشتر از اين ادامه بديد دستور ميدم از دادگاه بيرونتون كنن

آخه تو هم آدمي؟ ليلي رو بگو كه چقدر دوستت داشت. آخه تو چي داري؟ انسانيت هم ميدوني چيه؟ آخه تو با چه رويي از عشق حرف ميزني؟...

تو از عشق چي ميدوني؟ عاشق واقعي تو نبودي، من بو...

...كثافت... تو ليلي رو جلوي چشام تيكه تيكه كردي... عشق تو اينه؟ ليلي ساده رو بگو كه توي ابلهو دوست داشت... ليلي ساده رو بگو كه فكر ميكرد تو آدمي...

آقاي قاضي، ايشون چي م...

... ليلي ساده رو بگو كه فكر ميكرد تو خوشحال ميشي...

جناب قاضي...؟!!!

...من احمقو بگو كه فكر نميكردم حيوونايي مثه تو وجود داشته باشن...

آقاي...

... من احمقو بگو كه وقتي ليلي گفت با تو دوسته دعواش نكردم و وقتي گفت باهاش بيام كه تو رو بهم معرفي كنه قبول كردم. من چقدر احمق بودم كه به حرف اون كه 6 سال كوچكتر از خودم بود گوش دادم...

آقاي قاضي اين چي ميگه؟!!!

آقايون، نظم دادگاه رو رعايت كنيد!

عوضي!!! تو خواهر منو... (شكسته شدن بغض و ريختن اشك)

پاورقي:

چند وقت پيش تو يه روزنامه خوندم يه پسر جوون وقتي ديده خواهرش داره با تلفن آروم صحبت ميكنه، به خيال اينكه اون طرف خط يك پسره، بدون يك كلمه حرف خواهرشو خفه كرده.........

يك چند صباحي ز هوا برف ميامد آن چند زمان برف به هر طرْف ميامد

يك چند زماني كارت و محمود نبودند جاشان به مجالس ز هوا حرف ميامد

از برف تمام مردمان شاد بگشتند هر مرد و زن و كودكي و پيري به دشتند!

اما اگر اينجاست وطن، غير طبيعيست خوشحال شوند مردم و بدحال نگشتند!

آني كه بگفتيم و بگفتند بشد زود خوشحالي مردم به دو ثانيه بشد دود

گازي كه به سابق فوران ميزد و ميسوخت سرماي كثافت (!) به آن نيز زده بود

گاز افت بشد، كوفت بشد برف و زمستان تازه فهميدم چي كشيدن دنياي باستان!

اين مملكت بلبل و گل دشت كوير است وقتي كه ز قحطي بشود شهر، دهستان

چون شهر شود ده دگر آن ده فنا است اين مملكت بلبل و گل سخت غنا است!

گوييم به سرما كه نيايد، به اينگون: هوي! تو! نميداني كه اين موطننا (وطن=موطن+نا) است؟!

از باد دگر ترس نداريم، بجويد ما گاز نداريم! دگر باد چه گويد؟

ما با دل و جان كوفته ايم بر دل طوفان خوب است اگر سقف چكد! فرش بشويد!

گفتند: دگر مشكل كم گازي بشد حل گفتيم: نشستيم بياد مشكل ديگل!

[...]^۱ خورديم از آن گفته چرا جدي گرفتيد؟ اه! چند صباحيست كه اين برق زند شَل!

ديديد جهان؟ آمريكا؟ بوش؟ كاندوليزا راست؟! ديديد خدا هم به طرفداري ما خاست؟

اين برف و هوا و قطع گاز بود نشانه مي‌گفت: انرژي هسته اي حق همه ماست!